गूज मनीचे

पण त्यांना काहीही हाती लागले नाही. गुप्तधनाच्या हव्यासापोटी निष्काळजीने ते आत शिरले होते. त्यातल्या एकाला गंभीर दुखापत झाली. धन न मिळता उलट एकाला दुखापत झाल्यामुळे त्यांनी रागावून माझ्या बाबांच्या..." हुंदका आवरत मोहिनी पुढे म्हणाली- "बाबांच्या पाठीत सुरा खुपसून त्यांना मारले. पुढे ते माझ्याकडे आले व मला धनाचा रस्ता विचारू लागले. मात्र माझ्या सांगण्याने ही त्यांना धन मिळाले नाही. म्हणून त्यांनी याच खोलीत, याच खिडकीत मला फास लावला!" ती एकदम सावरून व रागावून म्हणाली, "पोलिसांनी या केसची फाईल क्लोज करून टाकली. या प्रकरणाचा तपास झालाच नाही. पण आता मी आले आहे. मी याचा सोक्षमोक्ष लावणार. मला व बाबांना न्याय मिळालाच पाहिजे. गुप्त धनाचा वापर गावाच्या विकासासाठीच व्हायला पाहिजे."  सर्वजण चकित होऊन मोहिनी ची कहाणी ऐकत होते सर्वांनी निर्धार केला व सर्व जण कामाला लागले.  मिहीर, मिथिल आणि अक्षय पोलिस चौकीत जाऊन या केसच्या विषयी चौकशी करून आले, पण उलट पोलिसांनी ती फाईल कधीच क्लोज झाल्याचे सांगितले. त्यांनी पोलिसांना पुन्हा ती फाईल उघडायला सांगितले. नव्याने त्या प्रकरणाचा तपा...

पोहोचताच सर्वप्रथम त्या महादेवाच्या मंदिरात सर्वजण गेले. त्या मंदिराविषयी आजूबाजूला चौकशी केल्यावर कळलं ते सर्वात जुने, पौराणिक मंदिर आहे आणि सुमारे पन्नास वर्षांपूर्वी या गावातील पुजाऱ्याचा रहस्यमय मृत्यू झाला. सर्वांच्या डोक्यात खाडकन ट्यूब पेटली.  पुजाऱ्याचे प्रेत.... त्या पुजार्‍याला एक मुलगी होती. पण ती मुलगीही खूप वर्षांपासून बेपत्ता आहे. खाडकन दुसरी ट्यूब पेटली.  खिडकीत बसून रडणारी मुलगी - रिकामी खिडकी...... गावकऱ्यांना धन्यवाद करून सप्तर्षी एका शांत ठिकाणी आली. खिडकीत बसून रडणारी मुलगी, रिकामी खिडकी, पुजाऱ्याचे प्रेत, महादेवाचे मंदिर यांचा संबंध लागला. पण, पण तो पडका वाडा? आणि या सर्वांचा अस्मिशी काय संबंध?  "Guys I think आपण त्या वाड्यातच जाऊ मगच कळेल!" असं म्हणून अस्मि वेशीवरच्या पडक्या वाड्याच्या दिशेने निघाली.  त्या वाड्याच्या भोवती अनेक झाडं होती. त्या वाड्याची आणि त्या झाडांची काळजी घेतली असती तर कदाचित ती खूप सुंदर वास्तू ठरली असती. अचानक अस्मि ओरडली - "बघा, बघा ती रडतेय!" सर्वजण अचंबित होऊन अस्मिकडे बघू लागले. धावत, पळत अडखळतच अस्मि माडीवर आली. एकदम ...

अस्मि, मृण्मयी, सानिका, रेश्मा, मिहीर, मिथील, अक्षय.. ही सप्तर्षी... मुंबईत धुडगूस घालणारी... मुंबईला सळो कि पळो करून सोडणारी...अचानक काळजीत पडली... अस्मिला पडणाऱ्या स्वप्नांमुळे... खरंतर त्या स्वप्नांत विशेष असं काहीच नव्हतं. पण का कुणास ठाऊक जरा विचित्र होतं. "एक मुलगी खिडकीत बसून रडतीये" असं स्वप्न पहिल्या रात्री पडलं. दुसऱ्या वेळी तीच खिडकी दिसली.. पण "रिकामी".... तिसऱ्या वेळी एक "पुजाऱ्याचे प्रेत"....काहीच कळेना. अस्मि तर विचार करून करून वेडी व्हायच्या बेतात होती. काय करायचं कुणालाच कळेना. शेवटी डोकेबाज मिथिलने आयडिया काढली. "आपण सगळे जण एका पिकनिकला जाऊ. जरा वातावरण बदललं की आपोआप अस्मिचा मानसिक ताण कमी होईल." ही आयडिया सर्वानुमते पास झाली. सर्वांनी मिथिलचे कौतुक केले. आणि लॉंग वीकेंड चा फायदा घेण्यासाठी ही सप्तर्षी दाखल झाली "पंचपर्णी" गावात.... गुरुवार, शुक्रवार, शनिवार, रविवार लागून सुट्टया होत्या खर्‍या पण शुक्रवारी "पंचपर्णी" गावात झालेल्या वादळामुळे हिरमूढ होऊन सर्वजण रात्रीपर्यंत मुंबईला परतले. रात्री, दमणूक झाल्य...

"नाही! नाही!" हे काय चाललंय तिचं तिलाही कळत नव्हतं. काहीतरी आकस्मित, अकल्पित घडत होतं. अपरिचित घटना, अपरिचित व्यक्ति, अपरिचित ठिकाणे का कुणास ठाऊक, पण परिचित वाटत होती. आयुष्यात पहिल्यांदाच बघत असलेल्या महादेवाच्या मंदिरातील नंदी, समोर उभी असताना मंदिराच्या मागून वाहणार्‍या नदीचा खळखळाट तिला परिचित वाटत होता. या मंदिराच्या कोपऱ्या कोपऱ्यातून आपल्याला काहीतरी खुणावतय. या मंदिरात काहीतरी गूढ दडलंय. आपला त्याच्याशी कसला संबंध असेल? असा विचार करत असतानाच अचानक सुरू झालेल्या घंटानादामुळे ती दचकली.  "घण घण घण घण" अशा मोठ्या आवाजात होणाऱ्या घंटा नादामुळे या भागातील शांतता क्षणाक्षणाला भंग पावत होती. अचानक सोसाट्याचा वारा सुटला त्यासरशी तिथल्या झाडांची पाने गळून पडली. आकाश एकदम निरभ्र असताना अचानक एक काळा ढग दिसावा आणि काही क्षणात ते निरभ्र आकाश काळवंडले जाऊन धोधो पाऊस पडावा तसं काहीसं त्या परिसराचं झालं. अतिशय शांत असणाऱ्या त्या परिसरात अचानक घंटानाद सुरू झाला, सोसाट्याचा वारा आला आणि  चक्रच पालटलं. कसला संकेत असेल तो? काहीतरी अघटित घडणार हे मात्र नक्की! पण नक्की काय सूं स...

गुलाबी थंडी बोचरा वारा  अस्वस्थ तनुवर येई शहारा  तुझी आठवण अवचित येते  मनात माझ्या काहूर उठते आठवूनी मी आपुल्या गाठी  नकळत घडल्या गोड भेटी क्वचित कधीश्या चुकल्या होत्या  परी मनी मी जपल्या होत्या  भरून राहिले अंतरात ते  तुझे मोहक बोल बोलणे  सवय कधीशी होऊन गेली  कठीण वाटते तुला विसरणे  स्मरते मी तुला आजही  नयनी माझ्या ओल पुसूनी  नको वाटते दुदर्शा ही  परी अंतरी तूच अजुनी आज फिरुनी तुला पाहते  तुझ्याकडे मी तुला मागते  माझ्यामधल्या तुला शोधता  पुन्हा पुन्हा मी गुंतत जाते येशील का तु कधी परतूनी  अंतरी आशा पेटते मुकी  काव्य संपता जाणीव होते  अन मला कळते मी एकाकी  © स्वर_अनुश्री

एकवीसाव्या शतकात राहतो आपण.. या दरम्यान कितीतरी बदल झाले खरे.. दूरसंचरण पद्धती, अणुविद्युत शक्ती, क्षेपणास्त्र, गुप्तचर यंत्रणा, सर्व सोयीनी सुसज्ज असे मोठे मोठे मॉल्स, आणि बरंच काही.. पण एवढ्या प्रगती नंतर ही एक गोष्ट मात्र बदलू शकली नाही.. ती म्हणजे नजर..  आजच्या काळात सर्वच क्षेत्रात आपली असामान्य कर्तबगारी दाखवून स्वतःला सिद्ध करणाऱ्या मुली जन्माला येतात. पण तरीही कुठेतरी गालबोट लागतंच नाही का? बऱ्याचदा त्याच स्त्रियांवर रोखली जाणारी नजर ही कौतुकाची, प्रेमाची नसून किळसवाणी व लांछनास्पद असते. (अर्थातच काही अपवाद वगळता..) बस, मॉल्स, हॉटेल्स, शाळा-कॉलेज, कामाच्या ठिकाणी यांसारख्या सार्वजनिक ठिकाणी देखील बऱ्याचदा अशा नजरांना सामोरं जावं लागतं. एखाद्या व्यक्तीवर अनावश्यक पणे रोखल्या जाणाऱ्या व तिच्यावर खिळून राहणाऱ्या नजरेमुळे (ज्याला सामान्य भाषेत staring असं म्हणतात) त्या व्यक्तीला होणाऱ्या त्रासाची कल्पना करणं ही अशक्य आहे.. आणि खरंतर आजकाल याचे अनेक प्रकार चाललेले दिसून येतात.. staring, Stalking, Digital stalking यांसारखे अनेक प्रकार सर्रास घडून येताना दिसतात.. अख्खं चक्रच बदलतं...

#latepost #nirbhaya #soudamini #asifa मुलगी म्हणजे धनाची पेटी.. म्हणायला खूप सोपंय पण आजच्या जगात याच लक्ष्मीला पायपुसणीसारखं वागवलं जातंय. आजच्या जगात वावरताना मृत्यूच्या भीतीपेक्षाही लोकांच्या नजरांची भीती वाटते. त्या नजरा सहन करण्यापेक्षा मृत्यू सोपा वाटतो. जवळचा वाटतो. खूपच उद्धटपणाचं आणि तडकाफडकी केलेलं वक्तव्य असेलही हे, अविचारी ही असेल पण तितकंच सत्य आहे.  अगदी २१-२२ वर्षाच्या मुलीपासून ते प्रौढ वयाच्या बाईपर्यंत कोणती स्त्री सुरक्षित आहे? खरंतर आता ५-६ वर्षाच्या मुलींची ही खूप काळजी वाटू लागली आहे.  भारतीय संस्कृतीमध्ये स्त्रीचे अनन्यसाधारण कर्तृत्व आहे. शुंभनिशुंभादिक राक्षसांचा नायनाट करणारी एक स्त्री होती. आपल्या पतीच्या कल्याणासाठी, सहवासासाठी सर्व भौतिक सुखांचा त्याग करून चौदा वर्ष वनवास भोगणारी एक स्त्री होती. कठोर अग्निपरीक्षेला सामोरी जाऊन त्यात सरस ठरणारी एक स्त्री होती. आपल्या पोटच्या बाळाला कमरेशी बांधून रणांगणावर उतरणारी एक स्त्री होती. राष्ट्रपती पदाची संपूर्ण जबाबदारी समर्थपणे पेलणारी एक स्त्री आहे. क्रिकेट, बॉक्सिंग सारख्या खेळात प्राविण्य मिळवणारी स्त्र...

जशी जशी सूर्यास्ताची वेळ येत होती तशी तशी त्याची हुरहूर वाढत होती. नाही म्हणलं तरी दोन वर्षे उलटून गेली होती त्या घटनेला. तरी त्याच्या डोळ्या समोर सगळं स्पष्ट दिसत होतं. त...

काॅलेज लाईफ.. प्रत्येकाच्या आयुष्याला कलाटणी देणारा काळ..नवीन काॅलेज, नवीन वातावरण, नवीन आयुष्य, नवीन मित्र, आणि प्रत्येकाच्या डोळ्यांत नवीन आशा..नवीन विश्वास.. पहिलं लेक्...

तुला पाहता आज असा मनातील का भाव कळे ओठावरल्या गीताला का आज नव्याने चाल मीळे गतजन्मीचे आपुले नाते ओढ त्याची आज कळे ओठावरल्या गीताला का आज नव्याने चाल मीळे दुःखसुखाचा खे...