गूज मनीचे

 असाच आहेस तू,  खळखळून वाहणाऱ्या पाण्यासारखा  झुळझुळणाऱ्या नदीचा किनारा,  सळसळणाऱ्या पानांतला वारा,  धगधगणाऱ्या आगीची उब देतोस, कधी अंगावर सरसरणारा शहारा..  वाऱ्याच्या हिंदोळ्यावर झुलणारी पानं  लाल लाल गुलाबांनी बहरलेली रानं  रानाच्या त्या मधोमध उभं राहुनिया  माझ्यावर रोखलेले तुझे ते नयन  गुलाबांची लाली माझ्या गालावर चढते  तुझ्यामध्ये मी ही मग हिंदोळत जाते  मग येते एक हलकीशी झुळूक  सैरभैर होते मी ही अचानक  केस माझे उडती त्या वाऱ्यावर छान  पण ना उरते मला कशाचेच भान  नजरेत माझ्या एक तू आणि तूच दुजे काही आता या मनात भरेनाच हात तुझे पसरुनी तुही असतोस  डोळे मिटूनही मला एक तूच दिसतोस  एक एक पावलाने पुढे सरकत  मी ही मग येत जाते तुझ्याच समीप  आसुसले डोळे तुझे मला बघतात  एक एक क्षण असा जाय सरकत अचानक कसे काय कोणास ठाऊक  अंधुकले सारे काही दिसेना पुढ्यात  असतोस पण तू तसाच उभा तिथे  मी ही मग विश्वासाने चालत राहते  अवचित कशी माझी झोप मोड होते डोळ्यातले स्वप्न मग मिटुनीया जाते...