गूज मनीचे

नाती.. काही नाती असतातच अशी, जी अचानक जुळतात पण कायमची. एकमेकांच्या मनात असलेलं एकमेकांचं अस्तित्व, भरभरून असणारं प्रेम, ओथंबणारी माया, डोळ्यातली शीतलता, एकमेकांची काळजी यांनी ओतप्रोत भरलेली असतात अशी नाती. या नात्यांना खरंतर काहीच नाव नसतं. नाव देऊच शकत नाही मुळी.  मातापित्यानंतर ज्या नात्यांशी आपली ओळख होते.. गुरु-शिष्य, भाऊ-बहीण, मित्र-मैत्रीण हीच ती नाती.. ह्या नात्यांशी ओळख झाली अनाहत संगीत अकादमी मुळे. खरंतर शाळेत होते मी तेव्हा. जराशी बुजरीच. कोणाशीच जास्त बोलायचे नाही. समोरच्या व्यक्तीशी पूर्णपणे ओळख होईपर्यंत मी गप्पच असायचे. अनाहत संगीत अकादमी मध्ये माझा प्रवेश झाला. प्रवेश प्रक्रिया झाली आणि माझा क्लासही सुरु झाला. (खरंतर इथे मला नोंद करायला अत्यंत आनंद होतोय की माझी बालपणीची मैत्रीण रक्षा पाठक हिच्या संपर्कामुळे आणि सहकार्यामुळेच माझा प्रवेश होऊ शकला.) संस्कृत मध्ये तात या शब्दाचा अर्थ वडील असा आहे. आमचे नावाने व अधिकाराने तात म्हणजे आमचे गुरुजी. अकादमी मध्ये गुरूंना म्हणजेच डॉ. रवींद्र घांगुर्डे गुरुजी यांना तात व डॉ. वंदना घांगुर्डे मॅडम यांना दीदी म्हणतात आणि तेही आप...

माध्यान्हीची वेळ होती ती. उन्हं डोईवर आली होती. डोक्यावर सूर्य तेजाने तळपत होता. आणि अश्या तळपत्या दुपारी "ते" आपली स्नानसंध्या - पूजाअर्चा उरकून गाईला गोग्रास द्यायला गोठ्यात आले. त्यांचा नियमच होता तो. देवपूजा झाल्यावर गाईला गोग्रास द्यायचा. त्यानंतर कोणी आल्यागेल्या अतिथीची पूजा करायची. त्याला जेऊखाऊ घालायचं आणि मग स्वतः भोजन करायचे. आणि या दिनक्रमात जराही बदल होत नसे. आजही गोग्रास ठेवून माजघरात परतत असताना त्यांना समोरून एक जराजर्जर झालेला, भुकेने बेजार झालेला, हात पाय थकलेले तरीही कष्टी होऊन पुढे चालणारा, डोईवरचे केस पिकलेले आणि चेहेऱ्यावर सुरकुत्या आलेला एक वृद्ध गृहस्थ येताना दिसला. त्यांनी स्वतःहून पुढे होऊन त्या गृहस्थांची चौकशी केली. त्यांना समजलं, त्या गृहस्थांनी काही खाल्लं नव्हतं. त्यांचं हृदय कळवळलं. त्यांनी त्या गृहस्थांना आपल्या घरी नेलं. त्यांना जेऊ खाऊ घातलं. त्यांची समस्या दूर करायचा त्यांनी पूर्णपणे प्रयास केला.  सज्जनस्य हृदयं नवनीतं यद् वदन्ति कवयस्थ दलितं अन्यदेह विलसत् परितापात् सज्जनो द्रवती नो नवनीतं|| (अर्थ : सज्जनांचं हृदय हे लोण्यापेक्षाही मऊ असतं...