गूज मनीचे

                 कालोऽस्मि लोकक्षयकृत्प्रवृद्धो                   लोकान्समाहर्तुमिह प्रवृत्तः || मी संपूर्ण जगताचा क्षय घडवणारा काळ आहे. होय मीच काळ आहे. दुष्ट लोकांचा संहार करण्यासाठीच मी येथे आलो आहे. असं भगवान श्रीकृष्ण भगवद्गीतेत म्हणाले आहेत. हृदयाने हृदयाशी साधलेला संवाद म्हणजे हृद्गत. चराचरातील सर्व प्राणिमात्रांच्या हृदयात निवास करणारा तो हरी, त्याच्याशी साधलेला संवाद म्हणजे हृद्गत. त्याच हृदयस्थ वासुदेवाची अनेक रूपे आहेत. त्यातूनच श्रीकृष्ण तत्त्व अधिक स्पष्ट होतं.  बालवयातच अनेक मोठ्या मोठ्या, क्रूर, दुष्ट राक्षसांचा संहार करणारा "लीलापुरुष" म्हणावा? सवंगडी व गोप एकत्र गोळा करून एकमेकांच्या खांद्यावर थर लावून, शिंकाळ्यातील दही, दुध, लोणी चोरणारा आणि तेच सर्व मित्रमंडळींमध्ये वाटून खाणारा "सात्विक नटखट चोर" म्हणावा? किशोरवयात रासक्रीडा करणारा तो "राजस सुकुमार" म्हणावा? नदीकाठी स्नानासाठी गेल्या असता गोपिकांची वस्त्रे पळवणारा "प्रणयी कुमार" म्हणावा? मानस भगिनी द्रौपदीला लज्जारक्षणास्तव...

सद्हेतूने समष्टीच्या श्रेयसासाठी, कल्याणासाठी परमशक्तीला मनोगत आवाहन करून प्राशन केलेली जलांजली म्हणजे आचमन! शिवाजी सावंतांच्या युगंधर मध्येच वाचलंय मी हे. थोडक्यात काय तर हा लेख श्रीकृष्णार्पणमस्तु असं म्हणून मी या लेखाचा शेवट करेनही. पण तरीही लेखाच्या सुरुवातीला आचमन करून श्रीकृष्णाला आवाहन करण्याचा मोह आवरला नाही इतकच. खरंतर बालबुद्धीला आणि बालमनाला बालपणापासूनच रुचतो, भावतो, आवडतो तो श्रीकृष्णच.. त्याच्या त्या मोहक, त्रासदायक तरीही मनाला भावणाऱ्या बाललीला कोणाला नाही आवडत? आपल्या बालपणीचा पहिला सवंगडी हा श्रीकृष्णच असतो नाही का? आपल्याला मोठ्यांकडून काही कथा तर आवर्जून सांगितल्या जातात.. त्याच कथा ऐकत ऐकत लहानाचे मोठे होतो नाही आपण? भर तारुण्यात आल्यावरही तो श्रीकृष्ण जवळचा वाटतो. का कुणास ठाऊक पण अगदी तारुण्यात असलेल्या मुलीच्या मनात दडलेला स्वप्नातला राजकुमार हा थेट जाऊन श्रीकृष्णाशी साधर्म्य साधतो. दूर कुठेतरी पाचूसारख्या वनांमध्ये अलगद बासरी वाजवत बसलेला तो राजस, सावळी काया असलेला श्रीकृष्ण कोणत्या मुलीच्या मनात भरणार नाही सांगा ना? मनाच्या गाभ्यावर अलगदपणे मोरपीस फिरावं तसं श्...