नजर

-
एकवीसाव्या शतकात राहतो आपण.. या दरम्यान कितीतरी बदल झाले खरे.. दूरसंचरण पद्धती, अणुविद्युत शक्ती, क्षेपणास्त्र, गुप्तचर यंत्रणा, सर्व सोयीनी सुसज्ज असे मोठे मोठे मॉल्स, आणि बरंच काही.. पण एवढ्या प्रगती नंतर ही एक गोष्ट मात्र बदलू शकली नाही.. ती म्हणजे नजर.. 

आजच्या काळात सर्वच क्षेत्रात आपली असामान्य कर्तबगारी दाखवून स्वतःला सिद्ध करणाऱ्या मुली जन्माला येतात. पण तरीही कुठेतरी गालबोट लागतंच नाही का? बऱ्याचदा त्याच स्त्रियांवर रोखली जाणारी नजर ही कौतुकाची, प्रेमाची नसून किळसवाणी व लांछनास्पद असते. (अर्थातच काही अपवाद वगळता..) बस, मॉल्स, हॉटेल्स, शाळा-कॉलेज, कामाच्या ठिकाणी यांसारख्या सार्वजनिक ठिकाणी देखील बऱ्याचदा अशा नजरांना सामोरं जावं लागतं. एखाद्या व्यक्तीवर अनावश्यक पणे रोखल्या जाणाऱ्या व तिच्यावर खिळून राहणाऱ्या नजरेमुळे (ज्याला सामान्य भाषेत staring असं म्हणतात) त्या व्यक्तीला होणाऱ्या त्रासाची कल्पना करणं ही अशक्य आहे.. आणि खरंतर आजकाल याचे अनेक प्रकार चाललेले दिसून येतात.. staring, Stalking, Digital stalking यांसारखे अनेक प्रकार सर्रास घडून येताना दिसतात.. अख्खं चक्रच बदलतं फक्त एका नजरेनी.. 

छत्रपती श्री. शिवाजी महाराजांच्या काळामध्ये स्त्री कडे नजर उचलून बघणाऱ्याला ही कठोर अनुशासनाला व शिक्षेला सामोरे जावे लागत असे. खरंतर आज असे कठोर अनुशासन लागू करण्याची गरज आली आहे.. अल्पवयिन मुलींकडे वाकड्या नजरेने बघताना जरा त्यांची अवस्था काय होत असेल याचा विचार केला गेला पाहिजे.. 

बाहेरच्या जगात वावरताना आपल्यावर सतत रोखल्या जाणाऱ्या त्या नजरा आणि यांसारखे अजून अनेक अपराध अजून किती वर्ष पचवायचे? नजरेत खूपच जादू असते.. तिच्याकडे वाकड्या नजरेने बघण्यापेक्षा एकदा प्रेमाने, कौतुकाने बघा.. बघा तिला किती बरं वाटतं.. आणखी जोमाने झटून तुम्हाला सुख आनंद देण्यासाठी ती कामाला लागेल.. फक्तं एका नजरेचा बदल आहे.. घडून येईल ना? उत्तर द्या !!!

© - स्वर_अनुश्री

टिप्पण्या

टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

प्रिय सखे - ३

-
इमेज
बराच वेळ तिच्या उशाशी बसून होता तो. मगाशी डॉ. अक्षत गुप्ता म्हणाले ते शब्द त्याच्या कानात वाजत होते, 'शी इस इन कोमा'. त्याच्या मनाची खूप घालमेल होत होती. असे कसे काय आपण हलगर्जी पणा करू शकतो. समोरून येणार एवढा मोठा ट्रक आपल्याला दिसू नये? वीणा च्या या अवस्थेला तो सर्वस्वी स्वतःला जबाबदार धरत होता. निरनिराळ्या ठिकाणी नळ्या घुसवलेलं तिचं ते निपचित पडलेलं शरीर बघून तर त्याला अजूनच स्वतःचा राग येत होता. 'वीणा, उठ ना गं, नुसतं बघ तरी माझ्याशी, काहीतरी बोल माझ्याशी, तो एकदम आसुसल्याप्रमाणे बोलत होता. खरंतर त्यालाही खूप लागलं होतं, खूप अशक्तपणा आल्याने तोही एकदम शांत झाला. शांत बसल्यावर मागची दोन वर्ष अगदी सहजपणे त्याच्या डोळ्यासमोरून तरळत जात होती. सुमारे दोन वर्षांपूर्वीची गोष्ट होती ती. कॉलेजच्या शेवटच्या वर्षाला होता तो. त्याची टीम फिरोदिया करंडक ची तयारी करत होती. मागची सलग दोन वर्ष ‘द कौस्तुभ राज्याध्यक्ष’ लिखित कथानकामुळे त्याची टीम फिरोदिया मध्ये अव्वल क्रमांकावर होती. आता या कॉलेजच्या विश्र्वात स्वतःच एक वेगळं नाव निर्माण करण्याचं त्याच शेवटचं वर्ष होतं, आणि या वर्षात स...
अधिक वाचा

प्रिय सखे - २

-
इमेज
       'आय लव्ह यू कौस्तुभ...' ती हळुवारपणे त्याच्या कानात म्हणाली, तसा तो एकदम शहारून गेला. जे ऐकण्यासाठी गेली दोन वर्षं त्याचे कान आसुसले होते, तेच ऐकत होता तो आज. हे नक्की खरंय कि स्वप्न, हे काही त्याला समजत नव्हतं. विचाराच्या भरातच त्याने एकदम स्वतःला चिमटा काढला आणि स्वतःच दचकला. ते बघून ती एकदम खळाळून हसली.      काळ्या रंगाच्या वन पीस मध्ये ती एकदमच सुरेख दिसत होती. जेमतेम गुडघ्यापर्यंत असेल तिच्या तो किंवा कदाचित त्याहूनही छोटा असेल. पण तिच्या अंगावर तो एवढा सुरेख दिसत होता. त्यातून तिने लावलेल्या लिपस्टिक ची शेड तर तीच सौंदर्य अजूनच जास्त खुलवत होती. आत्ताच जेवण केल्यामुळे तशी ती फिकट झाली होती, पण तरीही तिचे ओठ खूपच नाजूक दिसत होते. तो तिच्याकडे बघतच राहिला. अवघ्या काहीच क्षणांपूर्वी तिने त्याच्याजवळ तिच्या प्रेमाची कबुली दिली होती. त्यामुळे ते दोघंही एकदम खुश होते.      'आपण थोडावेळ फिरायला जाऊया?' त्याने एकदम शांततेचा भंग करत विचारलं. 'अं, खूप उशीर झालाय रे, मला घरी पण जायचंय.' ती पटकन म्हणाली. 'थोडा वेळ, अगदी थोडाच वेळ' तो एक...
अधिक वाचा

प्रिय सखे - १

-
इमेज
     गर्द काळोख आणि धो धो पावसानी भरलेली रात्र होती ती. थंडी आणि बोचरं वारं अंगाला अगदीच त्रास देऊन जात होतं. कितीदा कूस बदलून अंगावरचं पांघरूण सारखं केलं तरीही झोप अशी काही लागतंच नव्हती. थंडीने अंग भरून आलं होतं अगदी. अशातच घडाम् ऽऽ कुठेतरी दूरवर वीज पडल्याचा आवाज आला आणि त्याचं मन धास्तावलं. का वाटत होती ही धास्ती ते काही माहित नाही पण... पण वाटत होती खरी. सारखी अनामिक हुरहूर दाटत होती. आणि तो मात्र रात्रभर कूस बदलतच राहिला…      पहाटे कधीशी झोप लागल्यामुळे सकाळी त्याला लवकर उठवलंच गेलं नाही. साडेदहाच्या दरम्यान कधीतरी तो उठला आणि धावपळीतच आवरायला निघून गेला. कारण.. कारण अकरा वाजता त्याच्या नेक्स्ट फिल्म च्या शूटिंगचा शुभारंभ होता. आणि त्याला तिथे वेळेवर पोचणं अगदीच गरजेचं होत. आपणच लिहिलेल्या आपण जीव ओतलेल्या, आपण जिवंत केलेल्या पात्रांना पडद्‌यावर साकार होताना बघणं हा एका लेखकासाठी सोहळा असतो सोहळा... घाईघाईतच त्याने आवरलं. गर्द लाल रंगाचा मखमली कुर्ता घालून तो तयार झाला. Mild smell चा perfume त्याने मारला आणि वेगातच गाडीत जाऊन बसला.    ...
अधिक वाचा