पुनर्जन्म - ३

-
पोहोचताच सर्वप्रथम त्या महादेवाच्या मंदिरात सर्वजण गेले. त्या मंदिराविषयी आजूबाजूला चौकशी केल्यावर कळलं ते सर्वात जुने, पौराणिक मंदिर आहे आणि सुमारे पन्नास वर्षांपूर्वी या गावातील पुजाऱ्याचा रहस्यमय मृत्यू झाला. सर्वांच्या डोक्यात खाडकन ट्यूब पेटली. 
पुजाऱ्याचे प्रेत....

त्या पुजार्‍याला एक मुलगी होती. पण ती मुलगीही खूप वर्षांपासून बेपत्ता आहे. खाडकन दुसरी ट्यूब पेटली. 
खिडकीत बसून रडणारी मुलगी - रिकामी खिडकी......

गावकऱ्यांना धन्यवाद करून सप्तर्षी एका शांत ठिकाणी आली.

खिडकीत बसून रडणारी मुलगी, रिकामी खिडकी, पुजाऱ्याचे प्रेत, महादेवाचे मंदिर यांचा संबंध लागला. पण, पण तो पडका वाडा? आणि या सर्वांचा अस्मिशी काय संबंध? 
"Guys I think आपण त्या वाड्यातच जाऊ मगच कळेल!" असं म्हणून अस्मि वेशीवरच्या पडक्या वाड्याच्या दिशेने निघाली. 

त्या वाड्याच्या भोवती अनेक झाडं होती. त्या वाड्याची आणि त्या झाडांची काळजी घेतली असती तर कदाचित ती खूप सुंदर वास्तू ठरली असती. अचानक अस्मि ओरडली - "बघा, बघा ती रडतेय!" सर्वजण अचंबित होऊन अस्मिकडे बघू लागले. धावत, पळत अडखळतच अस्मि माडीवर आली. एकदम स्तब्ध, शांत, व्याकूळ नजरेने इकडे तिकडे बघत उभी होती. अचानक अस्मि रडायला लागली. होय, तीच खिडकी आणि रडण्याचा आवाज-
अस्मिच्या रडण्याचा.....

खूप वेळ रडून झाल्यावर रडणं आवरतं घेत ती म्हणाली - "मोहिनी, मोहिनी रामचंद्र सातवडे." या गावातील महादेवाच्या मंदिराचे पुजारी रामचंद्र सातवडे यांची मुलगी. वडील पुजारी. घरची परिस्थिती यथातथा: पण कष्ट करून मोहिनीला शिकविण्याची त्यांची इच्छा होती. मोहिनी पण खूप हुशार होती. वडील आपल्यासाठी खूप कष्ट करतात याची जाणीव तिला होती. तिने खूप मेहनत घेऊन शिक्षण पूर्ण केलं. वडील मनोभावे महादेवाची पूजा करत. एक दिवस मोहिनी आणि बाबा नित्याप्रमाणे मंदिरात गेले.

महादेवाला नमस्कार करून जरावेळ मंदिरातच बसले. तोच मंदिराच्या एका कोपऱ्यातला एक भक्कम दरवाजा मोहिनीला दिसला. तिने बाबांना त्याविषयी विचारले, त्यावर बाबा म्हणाले -  "पोरी गेली कित्येक वर्ष हा दरवाजा भक्कमपणे बंद आहे. काही लोक म्हणतात गुप्तधनाच्या हव्यासापोटी अनेक लोकांनी हा दरवाजा उघडण्याचा प्रयत्न केला व ते प्राणाला मुकले." मोहिनीने मान डोलावली. मनात विचार केला जर खरच गुप्तधन असेल तर गावाची प्रगती होईल. अत्याधुनिक सोयी गावात येतील. गावात कॉलेज बांधता येईल. हा विचार तिने बाबांना बोलून दाखवला. बाबांनाही तो पटला आणि ही गोष्ट कोणालाही सांगायची नाही या बोलीवर ते ही तयार झाले. 

त्या रात्री मोहिनी व बाबा मंदिरात गेले. महादेवाचा आशीर्वाद घेतला व तो भक्कम दरवाजा उघडण्याचा प्रयत्न केला. त्या दरवाजाच्या आत गेल्यावर दोघांचे डोळे दिपले. त्यांना खरंच गुप्तधन मिळाले होते. या धनाचा वापर गावाला आधुनिक बनवण्यासाठी करायचा होता. मात्र हे त्या नराधमाने पाहिले होते. 

दुसऱ्या दिवशी ते तिघे नराधम मोहिनीच्या घरी गेले. बाबांना धमकावून त्या गुप्तधनातला बराचसा वाटा त्यांनी मागितला. मात्र त्या गुप्तधनाचा वापर गावाच्या विकासासाठीच व्हावा अशी बाबांची इच्छा होती. त्यामुळे बाबांनी तो वाटा देण्यास नकार दिला. यावर त्या नराधमांनी मोहिनीला उचलून नेले व वेशीवरच्या एका मोठ्या वाड्यातील माडीवरच्या एका खोलीत डांबून ठेवले. 

माझ्या बाबांनी मला सोडविण्यासाठी पोलिसात तक्रार केली, मात्र पोलीस देखील त्या नराधमांना सामील होते. शेवटी बाबांनी त्या नराधमांना गुप्तधनाचा रस्ता सांगितला. त्या नराधमांनी अविरत परिश्रम केले तो दरवाजा उघडला गेला खरा.... पण....

© स्वर_अनुश्री

टिप्पण्या

टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

प्रिय सखे - ३

-
इमेज
बराच वेळ तिच्या उशाशी बसून होता तो. मगाशी डॉ. अक्षत गुप्ता म्हणाले ते शब्द त्याच्या कानात वाजत होते, 'शी इस इन कोमा'. त्याच्या मनाची खूप घालमेल होत होती. असे कसे काय आपण हलगर्जी पणा करू शकतो. समोरून येणार एवढा मोठा ट्रक आपल्याला दिसू नये? वीणा च्या या अवस्थेला तो सर्वस्वी स्वतःला जबाबदार धरत होता. निरनिराळ्या ठिकाणी नळ्या घुसवलेलं तिचं ते निपचित पडलेलं शरीर बघून तर त्याला अजूनच स्वतःचा राग येत होता. 'वीणा, उठ ना गं, नुसतं बघ तरी माझ्याशी, काहीतरी बोल माझ्याशी, तो एकदम आसुसल्याप्रमाणे बोलत होता. खरंतर त्यालाही खूप लागलं होतं, खूप अशक्तपणा आल्याने तोही एकदम शांत झाला. शांत बसल्यावर मागची दोन वर्ष अगदी सहजपणे त्याच्या डोळ्यासमोरून तरळत जात होती. सुमारे दोन वर्षांपूर्वीची गोष्ट होती ती. कॉलेजच्या शेवटच्या वर्षाला होता तो. त्याची टीम फिरोदिया करंडक ची तयारी करत होती. मागची सलग दोन वर्ष ‘द कौस्तुभ राज्याध्यक्ष’ लिखित कथानकामुळे त्याची टीम फिरोदिया मध्ये अव्वल क्रमांकावर होती. आता या कॉलेजच्या विश्र्वात स्वतःच एक वेगळं नाव निर्माण करण्याचं त्याच शेवटचं वर्ष होतं, आणि या वर्षात स...
अधिक वाचा

प्रिय सखे - २

-
इमेज
       'आय लव्ह यू कौस्तुभ...' ती हळुवारपणे त्याच्या कानात म्हणाली, तसा तो एकदम शहारून गेला. जे ऐकण्यासाठी गेली दोन वर्षं त्याचे कान आसुसले होते, तेच ऐकत होता तो आज. हे नक्की खरंय कि स्वप्न, हे काही त्याला समजत नव्हतं. विचाराच्या भरातच त्याने एकदम स्वतःला चिमटा काढला आणि स्वतःच दचकला. ते बघून ती एकदम खळाळून हसली.      काळ्या रंगाच्या वन पीस मध्ये ती एकदमच सुरेख दिसत होती. जेमतेम गुडघ्यापर्यंत असेल तिच्या तो किंवा कदाचित त्याहूनही छोटा असेल. पण तिच्या अंगावर तो एवढा सुरेख दिसत होता. त्यातून तिने लावलेल्या लिपस्टिक ची शेड तर तीच सौंदर्य अजूनच जास्त खुलवत होती. आत्ताच जेवण केल्यामुळे तशी ती फिकट झाली होती, पण तरीही तिचे ओठ खूपच नाजूक दिसत होते. तो तिच्याकडे बघतच राहिला. अवघ्या काहीच क्षणांपूर्वी तिने त्याच्याजवळ तिच्या प्रेमाची कबुली दिली होती. त्यामुळे ते दोघंही एकदम खुश होते.      'आपण थोडावेळ फिरायला जाऊया?' त्याने एकदम शांततेचा भंग करत विचारलं. 'अं, खूप उशीर झालाय रे, मला घरी पण जायचंय.' ती पटकन म्हणाली. 'थोडा वेळ, अगदी थोडाच वेळ' तो एक...
अधिक वाचा

प्रिय सखे - १

-
इमेज
     गर्द काळोख आणि धो धो पावसानी भरलेली रात्र होती ती. थंडी आणि बोचरं वारं अंगाला अगदीच त्रास देऊन जात होतं. कितीदा कूस बदलून अंगावरचं पांघरूण सारखं केलं तरीही झोप अशी काही लागतंच नव्हती. थंडीने अंग भरून आलं होतं अगदी. अशातच घडाम् ऽऽ कुठेतरी दूरवर वीज पडल्याचा आवाज आला आणि त्याचं मन धास्तावलं. का वाटत होती ही धास्ती ते काही माहित नाही पण... पण वाटत होती खरी. सारखी अनामिक हुरहूर दाटत होती. आणि तो मात्र रात्रभर कूस बदलतच राहिला…      पहाटे कधीशी झोप लागल्यामुळे सकाळी त्याला लवकर उठवलंच गेलं नाही. साडेदहाच्या दरम्यान कधीतरी तो उठला आणि धावपळीतच आवरायला निघून गेला. कारण.. कारण अकरा वाजता त्याच्या नेक्स्ट फिल्म च्या शूटिंगचा शुभारंभ होता. आणि त्याला तिथे वेळेवर पोचणं अगदीच गरजेचं होत. आपणच लिहिलेल्या आपण जीव ओतलेल्या, आपण जिवंत केलेल्या पात्रांना पडद्‌यावर साकार होताना बघणं हा एका लेखकासाठी सोहळा असतो सोहळा... घाईघाईतच त्याने आवरलं. गर्द लाल रंगाचा मखमली कुर्ता घालून तो तयार झाला. Mild smell चा perfume त्याने मारला आणि वेगातच गाडीत जाऊन बसला.    ...
अधिक वाचा