पुनर्जन्म - ४

-
पण त्यांना काहीही हाती लागले नाही. गुप्तधनाच्या हव्यासापोटी निष्काळजीने ते आत शिरले होते. त्यातल्या एकाला गंभीर दुखापत झाली. धन न मिळता उलट एकाला दुखापत झाल्यामुळे त्यांनी रागावून माझ्या बाबांच्या..." हुंदका आवरत मोहिनी पुढे म्हणाली- "बाबांच्या पाठीत सुरा खुपसून त्यांना मारले. पुढे ते माझ्याकडे आले व मला धनाचा रस्ता विचारू लागले. मात्र माझ्या सांगण्याने ही त्यांना धन मिळाले नाही. म्हणून त्यांनी याच खोलीत, याच खिडकीत मला फास लावला!"

ती एकदम सावरून व रागावून म्हणाली, "पोलिसांनी या केसची फाईल क्लोज करून टाकली. या प्रकरणाचा तपास झालाच नाही. पण आता मी आले आहे. मी याचा सोक्षमोक्ष लावणार. मला व बाबांना न्याय मिळालाच पाहिजे. गुप्त धनाचा वापर गावाच्या विकासासाठीच व्हायला पाहिजे." 

सर्वजण चकित होऊन मोहिनी ची कहाणी ऐकत होते सर्वांनी निर्धार केला व सर्व जण कामाला लागले. 

मिहीर, मिथिल आणि अक्षय पोलिस चौकीत जाऊन या केसच्या विषयी चौकशी करून आले, पण उलट पोलिसांनी ती फाईल कधीच क्लोज झाल्याचे सांगितले. त्यांनी पोलिसांना पुन्हा ती फाईल उघडायला सांगितले. नव्याने त्या प्रकरणाचा तपास सुरू झाला. 
ते तिघे नराधम त्या गावातच राहत होते. त्या प्रकरणाचा तपास सुरू झाल्याने त्यांच्या जिवाला धोका निर्माण झाला होता. शेवटी त्या तिघांनी एक निर्णय घेतला.. 

त्यादिवशी अस्मि एकटीच महादेवाच्या मंदिरात गेली होती. त्यावेळी तिला गाठून त्या तिघांनी "या प्रकरणापासून दूर राहा नाहीतर आयुष्य संपेल" अशी धमकी दिली. मात्र त्यावर उलट- "मला व माझ्या बाबांना मी न्याय मिळवून देणार आहे. मला कोणाच्याही जीवाची पर्वा नाही." असे मोहिनीने उत्तर दिले व ती निघून गेली.

त्याच दिवशी रात्री ही सप्तर्षी मंदिरामागच्या नदीकाठी गेली होती. वरवर दाखवायला अस्मि एकटीच होती. 

त्या तिघांनी या संधीचा फायदा घ्यायचे ठरवले- अस्मि नदीकाठी बसली असता एकाने मागून जाऊन तिला नदीपात्रात ढकलण्याचा प्रयत्न केला. मात्र तेवढ्यात
मिहीरने त्याला पकडले व बाकी दोघांना पोलिसांनी अरेस्ट केली. शेवटी त्या नराधमांना शिक्षा झाली.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी मंदिरात जाऊन महादेवाचे दर्शन घेऊन सप्तर्षीने तो दरवाजा उघडायचा प्रयत्न केला. अथक श्रमानंतर तो दरवाजा उघडला गेला. आत जाऊन सर्वांचेच डोळे दिपले. अखेरीस गुप्तधन मिळाले. 

त्यांनी त्या धनातून त्या गावासाठी अत्याधुनिक सोयी-सुविधा करविल्या. गावात चांगली शाळा-कॉलेजेस बांधली, प्लेग्राउंड बांधली. 

गुप्तधनाचा चांगला उपयोग झाला...

नराधमांना शिक्षा झाली... 

मोहिनी चा पुनर्जन्म सार्थ झाला.. आता उरली ती अस्मि. सप्तर्षीची अस्मि. या प्रकरणातून सप्तर्षीचाच जणू पुनर्जन्म झाला!!

© स्वर_अनुश्री

टिप्पण्या

टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

प्रिय सखे - ३

-
इमेज
बराच वेळ तिच्या उशाशी बसून होता तो. मगाशी डॉ. अक्षत गुप्ता म्हणाले ते शब्द त्याच्या कानात वाजत होते, 'शी इस इन कोमा'. त्याच्या मनाची खूप घालमेल होत होती. असे कसे काय आपण हलगर्जी पणा करू शकतो. समोरून येणार एवढा मोठा ट्रक आपल्याला दिसू नये? वीणा च्या या अवस्थेला तो सर्वस्वी स्वतःला जबाबदार धरत होता. निरनिराळ्या ठिकाणी नळ्या घुसवलेलं तिचं ते निपचित पडलेलं शरीर बघून तर त्याला अजूनच स्वतःचा राग येत होता. 'वीणा, उठ ना गं, नुसतं बघ तरी माझ्याशी, काहीतरी बोल माझ्याशी, तो एकदम आसुसल्याप्रमाणे बोलत होता. खरंतर त्यालाही खूप लागलं होतं, खूप अशक्तपणा आल्याने तोही एकदम शांत झाला. शांत बसल्यावर मागची दोन वर्ष अगदी सहजपणे त्याच्या डोळ्यासमोरून तरळत जात होती. सुमारे दोन वर्षांपूर्वीची गोष्ट होती ती. कॉलेजच्या शेवटच्या वर्षाला होता तो. त्याची टीम फिरोदिया करंडक ची तयारी करत होती. मागची सलग दोन वर्ष ‘द कौस्तुभ राज्याध्यक्ष’ लिखित कथानकामुळे त्याची टीम फिरोदिया मध्ये अव्वल क्रमांकावर होती. आता या कॉलेजच्या विश्र्वात स्वतःच एक वेगळं नाव निर्माण करण्याचं त्याच शेवटचं वर्ष होतं, आणि या वर्षात स...
अधिक वाचा

प्रिय सखे - २

-
इमेज
       'आय लव्ह यू कौस्तुभ...' ती हळुवारपणे त्याच्या कानात म्हणाली, तसा तो एकदम शहारून गेला. जे ऐकण्यासाठी गेली दोन वर्षं त्याचे कान आसुसले होते, तेच ऐकत होता तो आज. हे नक्की खरंय कि स्वप्न, हे काही त्याला समजत नव्हतं. विचाराच्या भरातच त्याने एकदम स्वतःला चिमटा काढला आणि स्वतःच दचकला. ते बघून ती एकदम खळाळून हसली.      काळ्या रंगाच्या वन पीस मध्ये ती एकदमच सुरेख दिसत होती. जेमतेम गुडघ्यापर्यंत असेल तिच्या तो किंवा कदाचित त्याहूनही छोटा असेल. पण तिच्या अंगावर तो एवढा सुरेख दिसत होता. त्यातून तिने लावलेल्या लिपस्टिक ची शेड तर तीच सौंदर्य अजूनच जास्त खुलवत होती. आत्ताच जेवण केल्यामुळे तशी ती फिकट झाली होती, पण तरीही तिचे ओठ खूपच नाजूक दिसत होते. तो तिच्याकडे बघतच राहिला. अवघ्या काहीच क्षणांपूर्वी तिने त्याच्याजवळ तिच्या प्रेमाची कबुली दिली होती. त्यामुळे ते दोघंही एकदम खुश होते.      'आपण थोडावेळ फिरायला जाऊया?' त्याने एकदम शांततेचा भंग करत विचारलं. 'अं, खूप उशीर झालाय रे, मला घरी पण जायचंय.' ती पटकन म्हणाली. 'थोडा वेळ, अगदी थोडाच वेळ' तो एक...
अधिक वाचा

प्रिय सखे - १

-
इमेज
     गर्द काळोख आणि धो धो पावसानी भरलेली रात्र होती ती. थंडी आणि बोचरं वारं अंगाला अगदीच त्रास देऊन जात होतं. कितीदा कूस बदलून अंगावरचं पांघरूण सारखं केलं तरीही झोप अशी काही लागतंच नव्हती. थंडीने अंग भरून आलं होतं अगदी. अशातच घडाम् ऽऽ कुठेतरी दूरवर वीज पडल्याचा आवाज आला आणि त्याचं मन धास्तावलं. का वाटत होती ही धास्ती ते काही माहित नाही पण... पण वाटत होती खरी. सारखी अनामिक हुरहूर दाटत होती. आणि तो मात्र रात्रभर कूस बदलतच राहिला…      पहाटे कधीशी झोप लागल्यामुळे सकाळी त्याला लवकर उठवलंच गेलं नाही. साडेदहाच्या दरम्यान कधीतरी तो उठला आणि धावपळीतच आवरायला निघून गेला. कारण.. कारण अकरा वाजता त्याच्या नेक्स्ट फिल्म च्या शूटिंगचा शुभारंभ होता. आणि त्याला तिथे वेळेवर पोचणं अगदीच गरजेचं होत. आपणच लिहिलेल्या आपण जीव ओतलेल्या, आपण जिवंत केलेल्या पात्रांना पडद्‌यावर साकार होताना बघणं हा एका लेखकासाठी सोहळा असतो सोहळा... घाईघाईतच त्याने आवरलं. गर्द लाल रंगाचा मखमली कुर्ता घालून तो तयार झाला. Mild smell चा perfume त्याने मारला आणि वेगातच गाडीत जाऊन बसला.    ...
अधिक वाचा